De uitvaart van Kees vond plaats in Crematorium Alkmaar. Het was de eerste keer dat ik meemaakte dat een overledene door professionele dragers naar binnen werd gedragen. Op het eerste gezicht lijkt dat misschien een klein detail binnen een afscheid. Toch bleek juist dit moment van onschatbare waarde voor de sfeer, de beleving en de troost die deze uitvaart bracht.
Een uitvaart wordt mooi en helend wanneer deze volledig aansluit bij wie iemand was. Bij Kees was dat meer dan het geval. Daarom wil ik stilstaan bij een ritueel dat misschien eenvoudig lijkt, maar door de aanwezigen als indrukwekkend en groots werd ervaren: het geschouderd dragen van de overledene.
Kees had niet veel specifieke wensen voor zijn afscheid. Maar één wens was glashelder: hij wilde geschouderd naar binnen worden gedragen. Een bijzonder verzoek, een eeuwenoude traditie dat perfect aansloot bij zijn leven. Zelf had hij immers ook vaak meegeholpen om anderen op deze eervolle wijze naar hun laatste rustplaats te begeleiden.
Het dragen van een overledene op de schouders wordt al eeuwenlang gezien als een van de meest respectvolle vormen van begeleiding. Letterlijk wordt iemand nog één keer boven het alledaagse uitgetild. Het symboliseert eer, respect en verbondenheid. Daarnaast markeert het dragen naar de plek van afscheid een belangrijke overgang. Het is een rituele handeling die helpt om betekenis te geven aan het moment waarop een geliefde overgaat van fysieke aanwezigheid naar een blijvende herinnering.
Wat dit moment extra bijzonder maakte, was de muziek die klonk tijdens de binnenkomst: Conquest of Paradise van Vangelis. Deze indrukwekkende compositie staat bekend om haar krachtige, bijna spirituele sfeer. En die sfeer was direct voelbaar. Terwijl Kees werd binnengedragen, ontstond er een stilte die iedereen raakte. Het kippenvel stond op vele armen en emoties kregen de ruimte om gevoeld te worden.
Natuurlijk werden er mooie herinneringen gedeeld. Er klonken persoonlijke woorden, passende muziekstukken en er werden foto’s getoond die het leven van Kees in vogelvlucht zichtbaar maakten. Toch was het vooral de manier waarop de dienst begon dat diepe indruk maakte op de nabestaanden. De combinatie van al deze elementen samen, vormde een afscheid dat volledig aansloot bij wie Kees was.
Kees is vertrokken met de vogels, de wolken en de wind.
Maar zoals de wind door een open raam stroomt, zo blijft energie bewegen,
Liefde is niet gebonden aan tijd of plaats.
Wanneer iemand die je liefhebt je verlaat, blijft zijn trilling in de ruimte,
in het hout van de tafel, in het licht dat door de kamer valt.
Liefde blijft als een onzichtbare draad
die je verbindt met wat was en wat komen gaat…