Soms moeten we loslaten wat ons dierbaar was,
zoals bladeren die zacht van de boom vallen.
Maar in elke herinnering gloeit een lichtpuntje,
een stille vlam die zegt: liefde blijft.
We dragen die vonk mee in onze handen,
niet om stil te staan, maar om de weg te verlichten.
Want wie we verliezen, reist verder in ons hart,
en hun warmte wordt het kompas dat ons vooruit leidt.
Zo kijken we naar morgen,
met ogen vol tranen én licht,
wetend dat elke stap
een echo draagt van wie ons lief was.