Soms zit de kracht van een afscheid niet in grootse gebaren, maar juist in de keuzes die worden gemaakt. Dat was het gevoel dat bleef hangen na het afscheid van Ans.
Ans overleed na een kort ziekbed. Door de snelheid waarmee haar overlijden zich aandiende, moest er in korte tijd worden nagedacht over de invulling van haar afscheid. Maar juist doordat het gezin steeds opnieuw de vraag stelde: wat past bij Ans?, ontstond een afscheid dat voelde als een warme omhelzing.
De keuze voor dorpshuis St. Maarten voor de condoleance was passend, het afscheid in dorpshuis Ahoj in Tuitjenhorn had een grote betekenis en dan heb ik het nog niet over nog vele andere mooie details die onderdeel van het afscheid van Ans waren. Ik richt me in deze blog op het vervoer.
Een heel bijzonder element van de dag van afscheid was namelijk het vervoer. Zoon Peter besloot zelf de rouwauto te rijden. Met zijn vader Nic naast zich bracht hij zijn moeder vanuit huis naar het dorpshuis. De familie liep achter de rouwauto aan. Buren stonden langs de weg voor een laatste groet aan hun buurvrouw. Een indrukwekkend beeld, gedragen door liefde en verbondenheid.
Na afloop van de bijeenkomst in dorpshuis Ahoj vormden de aanwezigen een erehaag. Toen Peter de rouwauto de Dorpsstraat opdraaide, brak een warm en welverdiend applaus los. Een laatste eerbetoon aan Ans.
Zelf rijden betekent meer dan het besturen van een auto. Het betekent zelf zorg dragen voor iemand van wie je houdt, tot het allerlaatste moment. Het geeft een gevoel van betrokkenheid, van betekenis. Niet toekijken hoe je dierbare wordt weggebracht, maar haar zelf begeleiden op die laatste reis.
Voor Peter voelde het als een eer. Voor zijn vader, zijn familie en alle naasten voelde het als iets wat precies klopte. Samen brachten zij Ans naar het crematorium in Schagen. Onderweg reden zij nog langs verschillende plekken die belangrijk waren geweest in haar leven. Plekken vol herinneringen. Plekken waar nog even werd stilgestaan bij alles wat geweest was.
En misschien is dat wel de grootste kracht van zelf rijden: dat je afscheid niet alleen organiseert, maar ook daadwerkelijk draagt. Dat je nog één keer zelf voor iemand zorgt. Het was krachtig. Het was persoonlijk. Het was meer dan passend.
Dag lieve Ans. ❤️