Soms zit de kracht van een afscheid in het samen doen. Niet alleen aanwezig zijn, maar ook daadwerkelijk begeleiden, dragen en wegbrengen. Dat was voelbaar tijdens het afscheid van Dirk.
De dagen voorafgaand aan de uitvaart waren intens, maar tegelijkertijd waardevol. Het huis van Dirk en zijn vrouw Corrie werd een plek van samenzijn. Een plek waar herinneringen werden gedeeld, waar gelachen en gehuild werd, en waar stap voor stap vorm werd gegeven aan het afscheid. Iedereen deed dat op zijn eigen manier, maar altijd met respect voor elkaar en conform de wensen van Dirk. Er zijn veel mooie momenten uit die week die het vertellen waard zijn, maar één onderdeel wil ik graag specifiek belichten; de loopkoets.
Op de dag van de uitvaart kwamen zo’n 150 belangstellenden bijeen om afscheid te nemen van Dirk. Familie, vrienden, buren, bekenden en mensen uit de dorps- en kerkgemeenschap waarvan hij jarenlang deel had uitgemaakt.
Omdat het voor de familie belangrijk voelde om samen naar de kerk te lopen, kozen we voor een loopkoets. Nadat Dirk op de loopkoets was geplaatst, namen zijn kleinkinderen hun plek in. Zij begeleidden hun opa op zijn laatste reis naar de Oude Ursulakerk in Warmenhuizen; een prachtig en ontroerend beeld. Jong en oud verbonden in één moment. Langzaam kwam de stoet in beweging. Diverse mensen sloten aan. Samen liepen we, in stilte, door het dorp. Van verre luidden de kerkklokken, alsof zij Dirk welkom heetten voor zijn laatste bezoek aan de plek die zo belangrijk voor hem was geweest.
Het was geen lange wandeling, maar de betekenis ervan was groot.
Lopen doet iets met mensen. Je beweegt samen in hetzelfde tempo. Er is geen haast, geen afleiding; alleen het moment. Er ontstaat ruimte voor gedachten, herinneringen en emoties. Het samen oplopen, het samen wegbrengen van Dirk, voelde bijzonder krachtig. Alsof iedereen die meeliep bewust het laatste stukje van zijn levensweg met hem afrondde. Daarin speelde de loopkoets een belangrijke rol. Niet verborgen achter glas of op afstand maar dichtbij. De wandeling naar de kerk werd daardoor geen verplaatsing van A naar B, maar een wezenlijk onderdeel van het afscheid zelf.
Na de warme afscheidsviering in de Oude Ursulakerk brak het laatste gedeelte aan. Buiten vormden alle aanwezigen een erehaag langs het pad dat het gezin naar de begraafplaats zou brengen. Opnieuw werd Dirk op de loopkoets begeleid. Terwijl zijn familie achter hem liep en de aanwezigen in respectvolle stilte toekeken, was de kracht van het gezin bijna tastbaar. Dit deden zij samen. Toen het gezin de begraafplaats opliep voor het allerlaatste stukje van de reis, voelde het alsof de cirkel rond werd gemaakt.
Misschien is dat wel de grootste kracht van een loopkoets. Je brengt je dierbare niet alleen naar zijn laatste rustplaats, maar je legt die weg ook daadwerkelijk samen af, stap voor stap; gedragen door liefde, herinneringen en verbondenheid.
Dit afscheid van Dirk was niet alleen loslaten, maar gaf ook enorm veel kracht om samen als gezin door te kunnen gaan.
Een leven eindigt, de liefde niet. ❤️