Vandaag al weer 2 jaar lieve mam….
Ik las de blog die ik een jaar geleden voor je schreef.
Ik schreef over het intense verdriet dat er was en hoe ik daar het 1e jaar mee ben omgegaan.
Bij het lezen hiervan, kon ik heel goed het proces erin terugzien dat ik ben doorgegaan en wat mij veel heeft gebracht.
Na jouw overlijden heb ik met heel veel mensen gewandeld en mijn verhaal over jouw overlijden kunnen vertellen. Deze periode werd opgevolgd door wandelingen waarin de vraag ‘hoe deal jij met jouw intense gemis’ centraal stond. Als andere mensen verder kunnen, dan moet ik het ook kunnen. Naast bestaande vrienden, zijn er ook mensen in mijn leven gekomen waar ik een intense verbinding mee heb gekregen en die er altijd voor me zijn. Verbinding is een nog belangrijker woord geworden.
We namen 2 jaar geleden niet alleen plotseling afscheid van jouw mam, maar ook ons ouderlijk huis, ons thuis, was plotseling weg. Met zn 3tjes hebben we, vaak met een gevoel van weerstand, alle spullen door onze handen laten gaan. Steeds een stukje meer haalden we de ziel uit het huis. De tuin hielden we zoveel mogelijk bij, samen met liefdevolle handen van derden. Het was goed om zo te ervaren dat we de tuin van pap op deze manier niet in stand konden houden. Met respect voor het verleden maar gericht op het heden, werden een fruitbomen en planten van pap in onze tuinen of elders geplant en werd de tuin onderhoudsvriendelijker gemaakt.
Het huis hebben we behouden. Uren hebben we er doorgebracht om de muren en meubels te voorzien van een laagje verf. Het was fijn om dit te doen. Het overschilderen van de spullen van onze ouders werkte therapeutisch. Het was een therapie van los laten. Het huis mocht er blijven zijn maar de verf beschermde wat het was geweest maar nu niet meer hoefde te zijn.
Toen het huis klaar was voor een volgende fase, nodigden we familie uit om samen er voor een laatste keer te zijn, de kleinkinderen sliepen er samen nog een paar nachtjes en er werd voor de laatste keer met zn allen gegeten en gelachen. Het was allemaal belangrijk voor de verwerking en loslating. Nu wonen er andere mensen die het van ons mogen gebruiken en nu voelt dat helemaal ok. Het huis ziet er niet meer uit zoals het was, maar dat ik ook ok. Er mag weer worden geleefd in het huis.
Al deze stappen vormen mijn proces en hebben veel gedaan om weer verder te kunnen gaan in het leven.
Het intense gemis maakt langzaam plaats voor een gevoel van heimwee.
Het pijnlijke gemis hoef ik niet meer iedere dag te voelen.
Net als vorig jaar, ga ik vandaag, samen met mijn zusjes, een nachtje weg. Ik kijk er naar uit.
De andere familieleden zitten vanavond samen in De Vriendschap in Tuitjenhorn aan de eettafel van pap en mam die daar naar toe is verhuisd.
De uitvaart van mam was 2 jaar geleden op 24 december. Die avond zaten we op Kalverdijk bij elkaar en hadden 2 kleinkinderen spontaan een quiz gemaakt. Het leek onmogelijk maar wat was het fijn om die avond, als ontlading, zo samen te zijn en zo te kunnen lachen. Vorig jaar hebben we dit herhaald en zo zal het ook dit jaar gaan. De kerststal van pap en mam mag ieder jaar pronken in het huis waar kerst gevierd wordt. Het zijn voor ons mooie en bijzondere rituelen om mee verder te gaan.
We branden straks een kaarsje bij jullie graf en zullen kijken naar de mooie foto van jou en pap samen. Wat gunden we het jou om in je slaap te mogen sterven maar wat is het ontzettend jammer voor ons, lieve mam.
Je bent altijd in mijn hart.